یک نفر نیست بپرسد از من

که تو از پنجره چه ها می خواهی؟

صبح تا نیمه شب منتظری

همه جا می نگری

گاه با ماه سخن می گویی

گاه با رهگذران،خبر گمشده ای می جویی !

راستی گمشده ات کیست؟کجاست؟

صدفی در دریا است؟

نوری از روزنه فرداهاست

خیلی وقت ها ، سکوت از هر کلامی گویا تر است.

بی آنکه بخواهم چیزی بگویم، ناراحت شوم ، یا حتی واکنشی نشان دهم.

سکوت می کنم.

سکوت من بازگو کننده خیلی از احساساتم نمیگویم که هست ولی باید باشد

وقتی که کلامی در خور گفتن نمی یابم.......

میان این همه مردم؛ این همه چشم

رها به غربت مطلق

رها به حیرت محض

یکی به قصه ی خود آشنا نمی بینم!

کسی نگاهم را چون پیشتر نمی خواند

کسی زبانم را چون پیشتر نمی داند

ز یکدیگر همه بیگانه وار می گذریم

به یکدیگر همه بیگانه وار می نگریم!

همه زمانه دگر گشته است!

آن شب که من میمیرم
مادرم پریشان خواهد شد به خیابان خواهد زد
پدرم سر به آسمان خواهد نالید خواهرم جیغ خواهد کشید
و در و دیوار خانه مان سیاه خواهد شد
اما تو پریشان نشو که فقط چهل روز است
و همه چیز در پس فریاد برادرم گم خواهد شد ...
مرگ خواهد بود برای من برای تو و برای همه ...
نگران نباش
من نمی ترسم
چه باک که من هر روز می میرم
مرگ جسم یک بار است
مرگ روح شاید هرگز شاید هر روز
... ... ...

هر وقت صبح ها از خونه میزدم بیرون

پیر زن همسایه ازم میپرسید!

پسرم ساعت چنده؟

من هم همیشه ساعتم خراب بود

از یکی دیگه میپرسیدم بهش میگفتم

پیر زن تنها بود تواون خونه

پیر زن کسی رو نداشت

پیر زن منتظر بود

منتظر بود زمان بگذره

منتظر بود که دیگه....

پیر زن  دیگه منتظر نیست

دیگه ساعت رو ازم نمیپرسه

دیگه....

پیر زن رفت./

منم مثل پیر زن منتظرم./

از زندگي از دنياي تيره خداحافظي خواهم کرد

هنگامه ي وداع با ابرهاي غبارآلود

حرفهاي تلخ

رازهاي ...

نغمه هاي دوست

و شعر هاي مرگ و زندگيست

اي لحظه هاي سرد و آبي

اي سرزمين بي فروغ

و اي دلهاي تهي از ...

خداحافظ